ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

•Φεβρουαρίου 5, 2009 • Σχολιάστε

     Η προεκλογική καμπάνια της ΔΑΠ για τις 9 Απρίλη είχε ένα βασικό πολιτικό σημείο. Αφορούσε την υπεράσπιση της κυβέρνησης στην προσπάθειά της να περάσει την εφαρμογή του νομοσχεδίου 3374/2005, κοινώς την Αξιολόγηση.

     Η αξιολόγηση των ΑΕΙ είναι μία ιδέα αρκετά παλιά, που δεν έπεσε φυσικά από τον ουρανό. Ήδη από το 1996 είχαμε τις πρώτες συζητήσεις για την εφαρμογή της ενώ οι πρώτες σοβαρές προσπάθειες έγιναν από την κυβέρνηση Σημίτη το 2003 με το «Νομοσχέδιο για την Αξιολόγηση, τα Ινστιτούτα Διά Βίου Εκπαίδευσης και το Διεθνές Ελληνικό Πανεπιστήμιο». Η αξιολόγηση ως διαδικασία εντάσεται στα πλαίσια της διαδικασίας της Μπολόνια, όπως και οι προηγούμενες κινήσεις για διάσπαση των πτυχίων σε τρεις και έπιτα δύο κύκλους σπουδών με τρανταχτότερα παραδείγματα του νομοσχεδίου για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα και του νομοσχεδίου – καρικατούρα για την ανωτατοποίηση των Τ.Ε.Ι.

 

     Ως έννοια η αξιολόγηση, η αξιοκρατία και τα παρεμφερή παράγωγα είναι ιδιαίτερα προσφιλή σε όλους μας. Όταν όμως μιλάμε για μία τόσο σημαντική διαδικασία το πρώτο που χρειάζεται να δούμε είναι το από ποιούς θα γίνει η αξιολόγηση, με ποιά κρητήρια και για ποιούς σκοπούς…

     Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Αξιολόγηση σύμφωνα με το τελευταίο και ισχύον νομοσχέδιο του 2005 θα συντονίζεται από την Α.ΔΙ.Π., μία επιτροπή που θέλει να ορίζεται ως «ανεξάρτητη» αλλά θα τη διορίζει το Υπουργείο. Θα αποτελείται από εκείνης της ποιότητας τους Πανεπιστημιακούς που εξυπηρετούν καλύτερα τα συμφέροντα της κυβέρνησης. Δε θα θίξουμε ονόματα αλλά η διαπλοκή τους με μεγάλες επιχειρήσεις και οι σχέσεις τους με τις κυβερνήσεις είναι γνωστές.

     Η διαδικασία χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι η εσωτερική αξιολόγηση και μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και τη συμμετοχή των φοιτητών, οι οποίοι θα κρίνουν καθηγητές και πρόγραμμα σπουδών μέσα από ερωτηματολόγια. 

 

     Το δεύτερο και σημαντικότερο αφορά την εξωτερική αξιολόγηση που θα ελιναι καθοριστική και θα κρίνεται από εξωτερικούς παράγωντες, τους οποίους θα ορίζουν η Α.ΔΙ.Π. Αυτοί οι «τελικοί κριτές» θα συντάσσουν την τελική έκθεση αξιολόγησης για κάθε ίδρυμα, στην οποία θα κάνουν υποδείξεις για αλλαγές τις οποίες το ίδρυμα θα υποχρεούτε να εφαρμόσει.

 

 Οι στόχοι της αξιολόγησης είναι πολύ συγκεχυμένοι στο νόμο, αλλά και στα μυαλά των υποστηριχτών του. Βλέποντας την κατάσταση διεθνώς πάντως, μπορούμε να πούμε ότι στα καπιταλιστικά κράτη, όπου εφαρμόστηκε η αξιολόγηση έχει ως βασικό κριτήριο τη σύνδεση του Πανεπιστημίου με την αγορά.. Με απλά λόγια, προσαρμογή (υποταγή) των σπουδών μας στις συγκεκριμένες και άμεσες ανάγκες του κεφαλαίου. Αυτό συνεπάγεται εξειδικευμένη γνώση, μερικώς καταρτισμένους αποφοίτους χωρίς ουσιαστικά εργασιακά δικαιώματα.

     Πέραν αυτής της γενικής διαπίστωσης μπορούμε κοιτώντας τις κινήσεις του κεφαλαίου από τα τέλη του 20ου αιώνα μέχρι τώρα να συμπεράνουμε ότι η αξιολόγηση θα δίνει έμφαση στις τεχνολογικές επιστήμες έναντι των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών οι οποίες κρίνονται από το κεφάλαιο ως «μη κερδοφόρες». Τέλος ακόμη και στις θετικές και τεχνολογικές επιστήμες θα υπάρξει ανταγωνισμός, με σαφή προτίμηση των εφαρμοσμένων επιστημών των οποίων η έρευνα μπορεί να φέρνει άμεσο κέρδος στις επιχειρήσεις παρά των άλλων, εκείνων που παράγουν τη λεγόμενη «βασική» έρευνα.

     Η σύνδεση αυτή των Πανεπιστημίων διά μέσω της αξιολόγησης με την αγορά εργασίας έχει ως αποτέλεσμα τη σύνδεσή της και με τη χρηματοδότιση ανάλογα με την παραγωγικότητα των ιδυμάτων. Αυτό που πολύ απλά σημαίνει τη μείωση της χρηματοδότησης στα «μη παραγωγικά» Πανεπιστήμια είναι ένα γεγονός που ήδη συμβαίνει και στο οποίο η αξιολόγηση χαρίζει πέπλα νομιμότητας.

 

     Η απαξίωση των μισών περίπου σχολών έναντι των άλλων, μπορεί να επιφέρει πολύ άσχημα αποτελέσματα στην ποιότητα της Δωρεάν Δημόσιας Εκπαίδευσης. Από τη μία θα υπάρχουν οι «καλές σχολές» που θα χρηματοδοτούνται αξιοπρεπώς (π.χ. Πολυτεχνεία), αυτές που με βάση τις αλλαγές σε άλλα νομοσχέδια (νόμος πλαίσιο, νόμοσχέδιο για την έρευνα) θα μπορούν να παράγουν και τις έρευνες για τις μεγάλες εταιρίες, και από την άλλη θα υπάρχουν οι σχολές Β’ κατηγορίας, σχολές σαν τη δική μας που θα μαραζώνουν από την υποχρηματοδότιση και θα αναγκαστούν να βρουν άλλους τρόπους για την ομαλή λειτουργία τους. Δε θεωρούμε τυχαίο ότι ο νόμος – πλαίσιο που ψηφίστηκε πέρισυ αναφέρετε ακριβώς στη δυνατότητα που θα παρέχετε στα ιδρύματα για την εξεύρεση άλλων πόρων, πέραν του κρατικού προϋπολογισμού. Θα μπορούσαν να μας χαρακτηρίσουν κυνδινολόγους αν λέγαμε ότι οι πόροι αυτοί αφορούν δίδακτρα από πλευράς των φοιτητών, αν αυτό δε συνέβαινε ήδη στις Η.Π.Α., την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία και μία σειρά ακόμη από χώρες όπου εφαρμόζεαι η αξιολόγηση.

 

     Γυρνόντας στο νόμο αξίζει να επισημάνουμε την πρόβλεψη για συμμετοχή στις διαδικασίες της Α.ΔΙ.Π. διαφόρων «μη – πολιτικών» εμπιρογνομόνων. Οι κακές γλώσσες μιλούν για συμμετοχή του Συλλόγου Ελλήνων Βιομηχάνων στην αξιολόγηση. Ο ΣΕΒ άλλωστε συνηθίζει να νοιάζεται για την παιδεία (συμμετείχε και στον πρόσφατο «διάλογο»), λογικό αφού το Πανεπιστήμιο πρόκειται να παράξει τους μελλοντικούς του μισθωτούς σκλάβους..

 

 Όσο για την εσωτερική αξιολόγηση είναι αρκετό να επισημάνουμε ότι έχει συμβουλευτικό μόνο χαρακτήρα και επαφύεται στην εγκυρότητα και την αντίλειψη των κριτών (Επιτροπή Εξωτερικής Αξιολόγησης) το αν θα τα λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν τους.

 

     Απέναντι σε τέτοιου είδους νόμους οι επιλογές που μας αφήνει η κυβέρνηση είναι λίγες. Ανεχόμαστε τις αλλαγές και στην επόμενη Γενική Συνέλευση συζητάμε πάλι για τους αύλιους χώρους ή αντιστεκόμαστε και μπλοκάρουμε την αξιολόγηση μέσω κινηματικών διαδικασιών.

 

     Με τη στάση μας φυσικά δεν υπερασπιζόμααστε τη σημερινή αθλιότητα των Ιδρυμάτων. Η πρόταση της δικής μας αντίληψης, στέκεται απέναντι στην ανταγωνιστική αξιολόγηση της νεοφιλελεύθερης οικονομίας. Αφορά τον κοινωνικό έλεγχο των Πανεπιστημιακών μονάδων, ο οποίος προϋποθέτει την «αυτοαξιολόγησή» τους μέσα από τα όργανα συνδιοίκησης. Φυσικά η αντίληψή μας τίθεται ενάντια στις σημερινές αντιδημοκρατικές και γραφειοκρατικές λειτουργίες των σημερινών ΑΕΙ που μέσα τους αναπτύσεται μία πυραμίδα σχέσεων εξουσίας που ξεκινάει από τα μέλη ΔΕΠ και φτάνει μέχρι το θεάρεστο κύριο Πρύτανη. Η αυτοαξιολόγηση θα πρέπει να γίνεται από αμεσοδημοκρατικά, μέσα από μαζικά όργανα στα οποία θα συμμετέχει το σύνολο των καθηγητών και του επαγκελματικού προσωπικού, των φοιτητών και των ακαδημαϊκών.

     Επίσης, προκειμένου η εκπαίδευση να αποκατασταθεί ως κοινωνική λειτουργία το «αυτοαξιολο-γούμενο» πανεπιστήμιο οφείλει να λογοδοτεί στην ίδια την κοινωνία. . Στα ανεξάρτητα και διοικούμενα από τη βάση τους συνδικάτα των αργαζομένων που το αντικείμενο τους σχετίζεται με το πρόγραμμα σπουδών ή το ερευνιτικό πρόγραμμα του Τμήματος αλλά και μαζικούς φορείς πολιτών (και όχι τύπου ΣΕΒ) οι οποίοι να μπορούν να έχουν συμβουλευτική θέση στα όργανατων των φοιτητών και των εργαζομένων του πανεπιστημίου.

  

     Μία τέτοια διαδικασία, θα γίνεται με στόχο την επιπλέον στήριξη των προβληματικών ιδρυμάτων, δεν αποτελεί δικαιολογία για τη μείωση των δαπανών και ούτε ευνοεί τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Είναι μία «αξιολόγηση» από την μικρο-κοινωνία του Πανεπιστημίου, ανοιχτή στην ευρύτερη κοινωνία, με στόχο τη βελτίωση των υποδομών της πρώτης και την κάλυψη των αναγκών της δεύτερης.

Είναι η εφαρμογή του κοινωνικού ελέγχου και της λογοδότισης απέναντι στην κοινωνία σε ότι αφοράτα Πανεπιστήμια.

 

 

Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση – ΕΑΑΚ

Advertisements

ΚΡΑΤΟΣ – TV – ΝΕΟΝΑΖΙ

•Φεβρουαρίου 5, 2009 • Σχολιάστε

Το Σάββατο της 2ης Φλεβάρη εν όψη των 12 χρόνων από τα γεγονότα στα Ίμια η ναζιστική και αντιδημοκρατική οργάνωσητης της Χρυσής Αυγής είχε προγραμματίσει πορεία με εθνικιστικά και ρατσιστικά αιτήματα. Συγκεκριμένες ομάδες υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, οργανώσεις της άκρας αριστεράς καθώς και αντιεξουσιαστές κινήσεις προκύρηξαν αντισυγκέντρωση με αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό χαρακτήρα.

Στη συμπλοκή που ακολούθησε οι νεοναζί που έχαιραν της αδελφικής θα λέγαμε αλληλεγγύης της αστυνομίας επιτέθησαν επανηλημένα κατά του αντιφασιστικού μπλοκ (και όχι μόνο των αντιεξουσιαστών που συμμετείχαν σε αυτό). Οι τελευταίοι έστησαν οδοφράγματα και ακολούθησαν συμπλοκές στο κέντρο τις Αθήνας που κράτησαν πάνω από δέκα ώρες, στέλνοντας δεκάδες άτομα και από τις δύο πλευρές (δηλαδή αστυνομία και νεοναζί από τη μία και αντιφασίστες από την άλλη) στο νοσοκομείο.

 

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ή παραπληροφόρησης;) τα οποία για ώρες δε σχολίαζαν καν το γεγονός της «Ιερής» συμμαχίας ΜΑΤ – νεοναζί, κατέλειξαν τελικά να τοποθετούν στο ίδιο τσουβάλι αντιφασίστες και νεοναζί και σε ορισμένες περιπτώσεις να τοποθετούνται ευμενώς υπερ των πρώτων αφού λέει είναι δημοκρατικό τους δικαίωμα να διαδηλώνουν όσο θέλουν… Η άποψη αυτή έχει γίνει αποδεκτή από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Ας τη μελετήσουμε όμως λίγο πιο προσεκτικά. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι μία οποιαδήποτε οργάνωση. Δεν είναι ένας «όμιλος προβληματισμού» και συνδιαλαγής απόψεων μεταξύ τυχαίων νεαρών που την «ψάχνουν» στα πολιτικά… Πρόκειται για εγκληματική οργάνωση με αναφορές στον φυλετικό δαρβινισμό (ρατσισμός) και τον αντισημιτισμό, σε θεωριτικούς όπως ο Νίτσε, ο Χίτλερ και ο Γκέμπελ, που έχει επιτεθεί επανηλλημένα σε στέκια μεταναστών, ακόμη και σε σπίτια προσφύγων που αναζητούν καλύτερες συνθήκες ζωής στη χώρα μας  και τους οποίους αποκαλεί μιάσματα και υπανθρώπους! Τα μέλη της συνηθίζουν να ξυρίζουν τα κεφάλια τους όπως η ναζιστική νεολαία και τα επίλεκτα στρατεύματα του Χίτλερ, ενώ στις συγκεντρώσεις τους χαιρετούν ναζιστικά και χρησιμοποιούν σύμβολα όπως ο στόχος και η σβάστικα.

Σε ακραίες αλλά καθόλου λίγες περιπτώσεις έχουν δολοφονίσει ή τραυματίσει σοβαρά ήτε με μαχαίρια ήτε με πυροβόλα όπλα όχι μόνο μετανάστες αλλά και αριστερούς, κομμουνιστές και αναρχικούς, θεωρόντας τους ιδεολογικούς εχθρούς χωρίς λόγο ύπαρξης.

Μία τέτοια οργάνωση δεν έχει θέση σε ένα σύστημα που αυτοπροσδιορίζεται ως δημοκρατικό. Τέτοιες ιδέες, απόψεις και πρακτικές δεν έχουν δικαίωμα να υπάρχουν Υποχρέωση κάθε ατόμου που θέλει να λέγεται δημοκράτης, ή έστω άνθρωπος είναι να τις απομονώνει, να τις ξεσκεπάζει και να τις σαμποτάρει ‘  και όχι όπως έκαναν οι εκπρόσωποι του ΛΑ.Ο.Σ. και άλλων ακροδεξιών παραγόντων να τους δείνει άλλοθι στο όνομα της δημοκρατίας!

Το γεγονός ότι η αστική δημοκρατία έφτασε στο σημείο να γίνεται καραμέλα στα στώματα ακροδεξιών και νεοφασιστών δεν είναι μόνο η μεγαλύτερη ξεφτίλα της, είναι ο επιθανάτιός ρόγχος της.

 

Παρόλα τα έκτροπά της η οργάνωση Χρυσή Αυγή καταφέρνει να ξεγλυστράει από τα χέρια του κρατικού μηχανισμού αφού όλα τα εκλήματά της θεωρούνται ακραίες εκφάνσεις μεμονομένων μελών της και όχι τακτική της οργάνωσης. Η στήριξη που τους δείνει το ίδιο το κράτος φάνηκε με τον πιο τρανταχτό τρόπο στις χέρι – χέρι επιδρομές τους μαζί με τους ΜΑΤατζίδες εναντίον αντιεξουσιαστών και ακροαριστερών στα επισόδεια του Σαββάτου. Η στήριξη αυτή είναι ένα γεγονός που θα έπρεπε να προβληματίσει βαθύτερα τον καθένα μας και την ανάλυση του σκοπού που εξυπηρετεί την αφήνουμε στην ευχαίρια του αναγνώστη. Ωστόσο οι ίδιοι έχουν το θράσος να μιλούν για παρακράτος της αριστεράς το οποίο ελέγχει κυβερνήσεις και θεσμούς της αστικής δημοκρατίας (!)

 

Σε μία περίοδο που ο νεοφιλελευθερισμός πναίει τα λοίσθια, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς, ο φασισμός νεκραναστένεται για να καλήψει το πολιτικό κενό και να αποπροσανατολίσει τις μάζες που εναγωνιοδώς στρέφονται σε ριζοσπαστικότερες λύσεις από εκείνες που τις προσφέρουν οι πολιτικοί συνήγοροι του συστήματος, πράσσινοι ή μπλε.

Έστι 63 χρόνια μετά τη δίκη της Νυρεμβέργης βλέπουμε παράλληλα με την ενδυνάμωση των κομμάτων της λεγόμενης «λαϊκής» ακροδεξιάς να υπάρχει μία γενική ανοχή σε νεοφασιστικές ιδέες. Πρόσφατα δε αποκτούν και εμφανή καθεστωτική υποστήριξη.

Ο φασισμός είναι η ντροπή της ανθρωπότητας, το χειρότερο καρκίνομα της Ιστορίας. Δεν θεραπεύεται. Αφερείται.

 

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ!

 

ΚΑΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

 

 

Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση

ΈΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ…

•Φεβρουαρίου 5, 2009 • Σχολιάστε

     Την προηγούμενη βδομάδα είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα πλήρες φραστικό παραλήρημα από την πένα της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ, που για κάποιο λόγο, τον οποίο δε γνωρίζουμε, θεωρεί ότι αποτελεί ανάλυση της έννοιας του Φοιτητικού Συλλόγου. Εμείς πάντως βρίσκουμε τον τίτλο του «ΝΑ ‘ΧΑΜΕ ΝΑ ΛΕΓΑΜΕ» άκρως χαρακτηριστικό και ως προς το περιεχόμενο και ως προς την ποιότητα του κειμένου.

     Είναι σαφές ότι με χαρακτηρισμούς όπως «επαναστάτες της ξάπλας» και «υπό σκιάν φιλόσοφοι» επιδιώκουν να προκαλέσουν την αντίδρασή μας, εμείς ωστόσο σε αυτά τα σημεία θα επιλέξουμε να τους απαντήσουμε με τη σιωπηλή μας περιφρόνηση.

     Ο λόγος που μπαίνουμε στον κόπο να γράψουμε αυτές τις σειρές προς τους συναδέλφους της ΔΑΠ είναι ότι έχει γίνει τουλάχιστον προφανές ότι έχοντας ξεκινήσει ήδη τα προεκλογικά τους τερτίπια προσπαθούν να πολώσουν το κλίμα ως ΔΑΠ και «αντι ΔΑΠ» συμμαχία, βάζοντάς μας στο ίδιο τσουβάλι με τους ΠΑΣΟΚους (με τους οποίους μας χωρίζει τεράστιο ιδεολογικό χάσμα) και τις αριστερές κομματικές παρατάξεις, με τις οποίες έχουμε σοβαρές διαφορές σε ζητήματα μορφολογίας και τακτικής.

     Τέλος αναφέρθηκαν στις λαμπρές προτάσεις που έχουν για το ελληνικό Πανεπιστήμιο (δηλαδή διάφορους τρόπους που έχουν σκεφτεί για να το ξεπουλήσουν) σε αντίθεση με όσους ασχολούνται με «θεωρίες» και έχουν άγνοια από τα… καθημερινά προβλήματα των φοιτητών. Αλήθεια, γι’ αυτά τα προβλήματα δε ευθύνονται οι φιλελεύθερες πολιτικές που αυτοί τόσο ένθερμα υποστηρίζουν; Ή μήπως η συζήτηση περί του τι είναι τελικά ο φιλελευθερισμός και το που οδηγεί είναι τόσο μακριά από την καθημερινότητα, τόσο… «θεωρητική» που κακώς την εισάγουμε;

    Είναι αλήθεια πως η ΔΑΠ, μπαίνοντας σε μία λογική διαλόγου με τα όρνια που έχουν περιτριγυρίσει τη Δημόσια Παιδεία παρουσιάζει συχνά προτάσεις τύπου «χρυσής τομής» ανάμεσα στα δικά τους συμφέροντα και σ’ αυτά των φοιτητών και κατά συνέπεια των οικογενειών τους που στην πλειοψηφία τους ανήκουν στα λαϊκά στρώματα. Εμείς δεν μπαίνουμε σε αυτή τη λογική. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να παζαρέψουμε το δικαίωμά μας σε Δημόσια Δωρεάν Παιδεία (βλέπε εστίες, συγγράμματα, μετακινήσεις κ.λπ.) με κανέναν και σε καμία περίπτωση δε θα του θέσουμε αντιπροτάσεις που να τον βοηθούν να υλοποιήσει τους στόχους του στο όνομα του εκσυγχρονισμού.

    Η δική μας πρόταση δεν απευθύνεται στους κυβερνόντες. Η δική μας πρόταση απευθύνεται προς κάθε φοιτητή, γι’ αυτό και τον καλούμε: απέναντι σε εκείνους που χτυπούν τα συμφέροντα μας, σε εκείνους που έχουν οδηγήσει την παιδεία σε μαρασμό και αποσύνθεση, σε κείνους που τώρα έχουν το θράσος να λένε ότι θέλουν να την εκσυγχρονίσουν ιδρύοντας ιδιωτικά Πανεπιστήμια και κατεδαφίζοντας το άσυλο, να μη σκύψει το κεφάλι! Να μη δεχτεί τις… προτάσεις αυτές ως ανάγκη της νέας εποχής, αλλά να παλέψει για το δικαίωμά του να σπουδάζει αξιοπρεπώς και πραγματικά δωρεάν. Γιατί μας αξίζει ένα καλύτερο μέλλον από αυτό που κάποιοι προετοιμάζουν. Και αυτό το μέλλον μπορεί να κατακτηθεί μόνο μέσα από με συλλογικούς αγώνες.

     Σε αντίθεση με τη ΔΑΠ και τις υπόλοιπες δυνάμεις εμείς δεν μπορούμε να υποσχεθούμε σε κανέναν ότι θα λύσουμε τα προβλήματα του ελληνικού Πανεπιστημίου για αυτόν αλλά χωρίς αυτόν.

 

                                         ‘’Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.

Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουν πάντα ότι το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο.’’

 

 

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ!

 

Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση

Το ιστορικό της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη

•Φεβρουαρίου 5, 2009 • Σχολιάστε

Στις 23 Μαϊου του 1963, δολοφονήθηκε ο ανεξάρτητος αριστερός βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, μετά τη λήξη εκδήλωσης της Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη στην οποία ήταν βασικός ομιλιτής.

 

Αξίζει να γίνει μία αναφορά στο πολιτικό κλίμα της εποχής. Στην μεταπολεμική Ελλάδα οι πολιτικές δολοφονίες υπήρξαν συχνό φενόμενο και αντίστοιχα συχνή ήταν η κάλυψη των δολοφόνων από τις αρχές (στις περιπτώσεις που δεν ήταν αυτές οι ίδιες οι θήτες).

Έχουμε έτσι τη δολοφονία του προοδευτικού δημοσιογράφου Τζόρτζ Πολκ το 1948

Το 1950 έπιτα από βασανιστήρια δολοφονείτΙίτΙο κομμουνιστής Δημ. Τατάκης

Το 1951 εκτελήται ο αριστερός φοιτητής Νικ. Νικοπολίδης επιδή μάζευε υπογραφές γιοα την ειρήνη. Ας σημειωθεί ότι εκείνη την περίοδο πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν ο φιλελεύθερος Σοφοκλής Βενιζέλος και αντιπρόεδρος ο Γεώργιος Παπανδρέου (γνωστός και ως… «Γέρος της Δημοκρατίας»)

Το 1952 δολοφονείται ο Μπελογιάννης και άλλοι κομμουνιστές και το 1954 ο Νίκος Πλουμπίδης.

Στα 1957 δολοφονείται ο προοδευτικός στρατηγός Στέφανος Σαράφης από τον ιταλοαμερικανό υποσμηνία Μάριο Μουζάλι που υπηρετούσε στην αμερικανική αεροπορική βάση του Ελληνικού.

Σ’ όλο αυτό το διάστημα η αμερικανοκρατία έχει αποκτήσει ισχυρά στηρίγματα στην Ελλάδα. Οι δολοφονίες είχαν ένα και μοναδικό στόχο: να τρομοκρατήσουν το λαό ώστε να υποταχθεί στα νέα του αφεντικά. Τους Αμερικάνους.

 

Στα χρόνια που ακολούθησαν αυξάνεται έντονα η τρομοκρατία, με αποκορύφωμα την προεκλογική περίοδο του 1961, οπότε οι μηχανισμοί της Δεξιάς μπροστά στον φόβο της συνεργασίας των μετριοπαθών και προοδευτικών δυνάμεων έκαναν τα πάντα προκειμένου να κερδίσουν την αυτοδυναμία… Ο Νίκος Ψυρούκης περιγράφει την κατάσταση ως εξής: «Το τι έγινε στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα και την ημέρα των εκλογών ήταν κάτι απίστευτο. Δολοφονίες, ξυλοδαρμοί, εκβιασμοί, απάτες κ.λπ., όλα τα «αγαθά» της φασιστικής βίας σκορπίστηκαν και στις τέσσερις γωνιές της ελληνικής γης. Ακόμα και στην ίδια τη βιτρίνα της αμερικανοκρατίας, στην Αθήνα, τραυματίστηκαν δεκάδες άνθρωποι… Στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα έγιναν μαζικές συλλήψεις πολιτών. Οι εκλογικοί κατάλογοι πλαστογραφήθηκαν, έτσι που να μπορέσουν να ψηφίσουν και οι πεθαμένοι με πληρεξούσιους τους μπράβους της αμερικανοκρατίας. Ακόμα και ομάδες κουκουλοφόρων εμφανίστηκαν και έδρασαν στα χωριά»

Στις 23 Μαρτίου του 1963 και περίπου ένα μήνα μετά την άνευ αιτίας σύλληψής του για τη σύγκληση πορείας στο Μαραθώνα με αίτημα την Ειρήνη και την απελευθέρωση της Ελλάδας από το Νατοϊκό ζυγό, ο Λαμπράκης συμμετέχει σε εκδήλωση της Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη. Ήταν βέβαια ολοφάνερο ότι η δολοφονία του είχε προσχεδιαστεί. Ο ίδιος είχε καταγγήλει ότι υπήρχε σχέδιο δολοφονίας του και είχε καλέσει τους αρμόδιους να λάβουν μέτρα για την προστασία της ζωής του. Το κτήριο στο οποίο έγινε η ομιλία ήταν περικυκλωμένο από διάφορα φασιστοειδή που πραγματοποιούσαν «αντισυγκένρωση» και 180 άντρες της αστυνομίας.

Η δολοφονία πραγματοποιήθηκε όταν ο Λαμπράκης αποχωρούσε από τη συγκέντρωση, αφού η αστυνομία τον διαβεβαίωσε ότι δεν κινδύνευε αλλά καθώς έβγαινε η αστυνομία εγκλώβισε τον κόσμο στο κτίριο, ώστε ο Λαμπράκης να απομονωθεί. Οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας ήταν μέλη παρακρατικών οργανώσεων, συνεργάτες-χαφιέδες της Ασφάλειας. Τα ονόματά τους ήταν  Σπύρος Γκοτζαμάνης και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης.

Στην περιοχή βρίσκονταν πάρα πολλοί αστυνομικοί. Κανένας όμως δεν καταδίωξε τους δολοφόνους, παρά μόνο ένας πολίτης, ο Μανώλης Χατζηαποστόλου (ο θρυλικός «Τίγρης») που κατάφερε να πηδήσει πάνω στην καρότσα του τρίκυκλου και πάλεψε με τον Εμμανουηλίδη και τον ΓκοτζαμάνηΤο ίδιο βράδυ και  λίγο πριν από τη δολοφονία, τα φασιστοειδή προπηλάκισαν άγρια τον Γ. Τσαρουχά, βουλευτή της ΕΔΑ, που μαθαίνοντας για τα γεγονότα έσπευσε στο μέρος της συγκέντρωσης.

 

Στις 28 Μάη, όταν έγινε η κηδεία του Λαμπράκη, στην Αθήνα, εκατοντάδες χιλιάδες λαού πραγματοποίησαν μεγαλειώδη αντικυβερνητική και αντιαμερικανική – αντιιμπεριαλιστική διαδήλωσημ με κύριο σύνθημα: «Όχι άλλο αίμα, Δημοκρατία – Ειρήνη – Ελευθερία»

Είναι γεγονός ότι τόσο το παλάτι όσο και ο Καραμανλής είχαν ξεκάθαρα σχέδια για τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη. Ομως, τα κυριότερα στοιχεία δείχνουν προς τις ΗΠΑ. Η ανάμειξη των Αμερικάνων στη δολοφονία φαίνεται από δύο πολύ χαρακτηριστικά στοιχεία που προέκυψαν κατά τη διάρκεια των ερευνών. Το πρώτο ήταν ότι στενός συνεργάτης των δολοφόνων ήταν ο Γιάννης Χολέβας, πράκτορας της ΚΥΠ και μετέπειτα συνεργάτης του Γ. Παπαδόπουλου και υπουργός στη αμερικανοκίνητη χούντα. Ο Παπαδόπουλος ήταν ο σύνδεσμος της CIA με την ΚΥΠ για αρκετά χρόνια. Το δεύτερο είναι ο ρεβανσισμός που έδειξε η χούντα για όλους εκείνους που αναμείχθηκαν στη δίκη. Ο Τσαρουχάς, που ήταν βασικός μάρτυρας κατηγορίας δολοφονήθηκε, ο Σαρτζετάκης, που ήταν ο ανακριτής στη δίκη των δολοφόνων, απολύθηκε και φυλακίστηκε και οι δικηγόροι της πολιτικής αγωγής εξορίστηκαν στα Γιούρα. Φυσικά οι δολοφόνοι αποφυλακίστηκαν.

Η δολοφονία του Λαμπράκη πυροδότησε σημαντικές πολιτικές εξελίξεις. Η τεράστια κατακραυγή του ελληνικού λαού για τη στυγερή δολοφονία έφερε κρίση στην υπόδουλη κυβέρνηση. Στις 11 Ιούνη του 1963 η κυβέρνηση Καραμανλή παραιτείται.

Παρά τους εκβιασμούς και τις πιέσεις που δέχτηκαν τα μέλη του δικαστηρίου και λόγω της μεγάλης κατακραυγής για τη δολοφονία και της απαίτησης για απονομή δικαιοσύνης, οι δύο δολοφόνοι (Εμμανουηλίδης και Γκοτζαμάνης) καθώς και πολλοί αξιωματικοί της χωροφυλακής θα δικαστούν το Δεκέμβριο 1966. 

Οι φυσικοί αυτουργοί Γκοτζαμάνης και Εμμανουηλίδης θα καταδικαστούν όχι για δολοφονία αλλά για βαριές σωματικές βλάβες σε 11 και 8,5 χρόνια αντίστοιχα. Μετά από δύο χρόνια η χούντα θα τους αποφυλακίσει. Οι αξιωματικοί της αστυνομίας που είχαν κατηγορηθεί αθωώθηκαν πανηγυρικά. Οι ηθικοί αυτουργοί παρέμειναν «οι γνωστοί… άγνωστοι». Η απόφαση των ενόρκων ήταν ότι ο Λαμπράκης «δεν εδολοφονήθη» και απλώς ξυλοκοπήθηκε από παρακρατικούς.

Η δολοφονία του Λαμπράκη, όπως κι αυτή του Μπελογιάννη, αποτελεί ορόσημο στη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Ερχεται να επισφραγίσει την κυριαρχία των πιο αντιδραστικών στοιχείων της ελληνικής αστικής τάξης αλλά και πολύ περισσότερο την κυριαρχία των Αμερικανών, που ανέδειξαν και στήριξαν όλους τους γνωστούς και άγνωστους παρακρατικούς–φασιστικούς μηχανισμούς στη χώρα μας τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Είναι μια δολοφονία που υπογραμμίζει πως, παρά τον κοινοβουλευτικό μανδύα που είχε την περίοδο εκείνη το πολίτευμα, δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα το κράτος των ταγματασφαλιτών και των δωσίλογων, το κράτος του εμφύλιου και της μαζικής τρομοκρατίας. Είναι μια πράξη που ήθελε να τρομοκρατήσει το δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο της Ελλάδας, τους εργαζόμενους που πάλευαν για ψωμί, δουλειά και ελευθερία. Είναι ένα από τα πολλά γεγονότα που ανέθρεψαν τα πιο αντιδραστικά και φασιστικά κατακάθια που υπήρχαν την περίοδο εκείνη στην ελληνική κοινωνία, με τελική κατάληξη το αμερικανοκίνητο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967.

Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

•Φεβρουαρίου 5, 2009 • Σχολιάστε

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ ΑΡΧΙΣΕ. Η ΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ!

 

     Στα πλαίσια μίας πολιτικής που επιβάλει την υπεράσπιση των αναγκών του κεφαλαίου η κυβέρνηση δε κάνει βήμα πίσω στο ασφαλιστικό. Μπορούμε να συνοψίσουμε τα βασικά χαρακτηριστικά της ληστρικού τύπου επίθεσης που επιχειρείται το τελευταίο διάστημα στα Ταμεία Ως εξής :  

e     Ενοποίηση των ασφαλιστικών Ταμείων

e     Μείωση της λίστας των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων

       e Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης

       e Μείωση των συντάξεων

       e Αύξηση της εισφοράς των εργαζομένων και απάλαξη της εργοδοσίας

 

     Η κυβέρνηση ούτε θέλει, ούτε και μπορεί να κάνει πίσω σε αυτή την πολιτική. Το κέντρο βάρους λοιπόν μετατοπίζεται στο πως θα απαντήσει το Κίνημα.

     Είναι προφανές ότι η μάχη για το ασφαλιστικό θα είναι μία κρίσιμη αναμέτρηση  που αφορά όπως είπαμε την εξασφάλιση των συμφερόντων της εργοδοσίας από τη μία πλευρά και την υπεράσπιση θεμελιωδών δικαιωμάτων και των εργασιακών κατακτήσεων από την άλλη.

     Από αυτή τη σκοπιά το θέμα του ασφαλιστικού μπορεί να πυροδοτήσει πραγματική έκρηξη στην ελληνική κοινωνία. Το γεγονός ότι οι συντάξεις θα μειωθούν από 10% ως 35% είναι αρκετό για να κατεβάσει κάθε εργαζόμενο στο δρόμο. Το ζήτημα είναι να γίνει κατανοητό, πρώτον τι είναι αυτό που διακυβεύεται και δεύτερον να μπορέσουν οι εργαζόμενοι να νιώσουν ότι μπορούν να κερδίσουν τη μάχη ή έστω να κερδίσουν αρκετά ώστε να αξίζει το κόστος μίας μεγάλης απεργιακής κινητοποίησης.

     Είναι γεγονός ότι η γενική απεργία της 12ης Δεκέμβρη ήταν μία επιτυχία που έδειξε πάνω απ’ όλα ότι το Κίνημα δε στερείται των δυνάμεων εκείνων που θα του επιτρέψουν να νικήσει. Η δυναμικότητα των κινητοποιήσεων ήταν η πραγματική αιτία της αντικατάστασης του υπουργού απασχόλησης κ. Μαγγίνα και σίγουρα προκάλεσε αμηχανία και προβληματισμούς στο εσωτερικό της κυβέρνησης της Ν.Δ..

 

     Με δεδομένο ότι η σημερινή κυβέρνηση είναι η πλέον αδύναμη που έχει υπάρξει στη χώρα (με πλειοψηφία στους 151 βουλευτές και πτώση της δημοτικότητάς της κατά περίπου 10% από τις εκλογές που έγιναν μόλις 5μήνες πριν), είναι προφανές ότι η μάχη θα μπορούσε να είναι σχετικά εύκολη για το Κίνημα. Για να ίσχυε όμως αυτό θα έπρεπε η συνδικαλιστική ηγεσία να είναι αποφασισμένη και να προασπίζεται χωρίς ταλαντεύσεις τα ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων. Αυτό φυσικά και δεν ισχύει.

     Το 33ο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ θα πρέπει να σημειωθεί ως το σώμα των 830 συνέδρων το οποίο αν και συνήλθε στην καρδιά της ασφαλιστικής μάχης, έληξε ήρεμε – ήρεμα ώστε σχεδόν δεν το πήραν χαμπάρι ούτε οι εργαζόμενοι, ούτε και οι κυβερνήτες. Αν μάλιστα έλειπαν οι Παρεμβάσεις – Συσπειρώσεις – Κινήσεις των ΔΥ θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για νεκροφάνεια!

     Παρόμοια ήταν η στάση της ΓΣΕΕ που μόνο αίτημα της ηγεσίας της ήταν η εφαρμογή του νόμου Ρέππα και η δημιουργία του περίφημου «κουμπαρά» στον οποίο θα αποθηκεύονται τα  έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις για λογαριασμό των Ταμείων! Είναι προφανές ότι μετά την εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου και με την κατάσταση που παρουσιάζουν τα Ταμεία, προετοιμάζουν το έδαφος ώστε στο μέλλον το συνδικαλιστικό εργατικό Κίνημα να υποστηρίξει το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου προς όφελος των συντάξεων!

     Από την άλλη τη δημιουργία ενός μαζικού και από τα κάτω εργατικού Κινήματος, παρεμποδίζει το ΚΚΕ, όχι μόνο εξαιτίας του σεχταριστικού χαρακτήρα του αλλά και εξαιτίας της «ελαστικοποίησης» της συνέπειας του, αφού μπαίνει σε μία λογική διαλόγου. Το σωματείο οικοδόμων του ΠΑ.ΜΕ. ήταν ο πρώτος φορέας που συνάντησε τη Φάνη Πάλλη – Πετραλιά, ενώ η ΚΝΕ και η κ.Παπαρήγα αντίστοιχα ζήτησαν πρώτοι απ’ όλους συνάντηση με τον υπουργό Παιδείας και με τον κύριο Παπούλια αντίστοιχα, την ίδια στιγμή που καταγγέλλουν τα ΔΣ άλλων σωματείων ως «συνομιλητές» της κυβέρνησης…

 

     Από την άλλη η γενικότερη ριζοσπαστικοποίηση που επικρατεί σήμερα στην ελληνική κοινωνία, μπορεί να εκφραστεί σε μαζικό κίνημα παγώματος των πολιτικών της κυβέρνησης, με δυνατότητα αντεπίθεσης στην ευρύτερη αντιλαϊκή πολιτική. Η επιστροφή των κλεμμένων από τα ασφαλιστικά Ταμεία, τόσο από το Κράτος όσο και από τις επιχειρήσεις, αλλά  και η πάταξη της εισφοροδιαφυγής με σκληρότερους νόμους και τη σύγκλιση (εργατικών φυσικά) επιτροπών ελέγχου της εισφοροδιαφυγής θα μπορούσαν να είναι μερικά αιτήματα ενός τέτοιου, μετώπου αντεπίθεσης  σε ότι αφορά το ασφαλιστικό.

     Οι μορφές πάλης και ο τρόπος κλιμάκωσής του αγώνα θα καθοριστεί από τα όργανα του Κινήματος και η Παρέμβασή μας ως φορέας του φοιτητικού Αγώνα, δεν έχει λόγο πάνω σ’ αυτό, αφού δεν έχει άμεση αίσθηση των δυνατοτήτων και των αναγκών της εργατικής τάξης. Μπορούμε πάντως να σημειώσουμε ότι οι μορφές αυτές θα πρέπει να καθοριστούν από την ίδια τη βάση των εργαζομένων και να ζυμωθούν μέσα στο ίδιο το Κίνημα.

 

 

 

 

Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση

Περί του Δ.Σ. ο λόγος ‘Ι’

•Φεβρουαρίου 5, 2009 • Σχολιάστε

     Ήδη από τις προεκλογικές της αναγγελίες η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. είχε εξαγγείλει τις επερχόμενες μεταρρυθμίσεις για το ασφαλιστικό σύστημα. Οι προτάσεις της επαναλήφθηκαν στα μέσα του φθινοπώρου και αποτελούν κομβικό σημείο για την περάτωση των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων της. Στο σύνολό τους μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω σημεία:

 

e    Ενοποίηση των ασφαλιστικών Ταμείων

e    Μείωση της λίστας των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων

e    Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης

e    Μείωση των συντάξεων

e    Αύξηση της εισφοράς των εργαζομένων και απαλλαγή της εργοδοσίας

 

     Οι πολιτικές αυτές έχουν ως βασικό στόχο τη μετατόπιση του βάρους των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία στις πλάτες των εργαζομένων, απαλλάσσοντας ουσιαστικά την εργοδοσία… Κρίνοντας από την απελπιστική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η σημερινή κυβέρνηση (με την αυτοδυναμία της να ακροβατεί στους 151 βουλευτές, η μάχη των εργαζομένων θα μπορούσε να είναι σχετικά εύκολη. Η στάση ωστόσο της ηγεσίας των σωματείων που διαπραγματεύονται τις αξιώσεις των εργαζομένων με τα συμφέροντα του κεφαλαίου δεν δίνει το απαραίτητο πολιτικό στίγμα και φυσικά δεν ευνοεί τη κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.

      Απέναντι στην αντικαπιταλιστική λαίλαπα, οι φοιτητές δεν μπορούν να μείνουν αμέτοχοι. Η μάχη για το ασφαλιστικό μας αφορά όλους, αφού ακόμη και όσοι από εμάς δε δουλεύουν σήμερα, θα είναι οι εργαζόμενοι του αύριο και κατά συνέπεια αυτοί που θα επωμισθούν το μεγαλύτερο βάρος των νέων ασφαλιστικών μέτρων.

      Με βάση τα παραπάνω, το σχήμα μας σε τοποθέτησή του κατά η διάρκεια διαδικασίας του Δ.Σ. του Φοιτητικού Συλλόγου στις 25/2, πρότεινε να παραπεμφθεί το ζήτημα σε Γενική Συνέλευση. Αντίθετα η… πάντα δίπλα μας «Δημοκρατική» Ανανεωτική Παράταξη, απάντησε ότι δεν υπάρχει θέμα περί ασφαλιστικής αναδιάρθρωσης (!), ούτε και οι φοιτητές είναι αρμόδιοι να πάρουν απόφαση για ένα θέμα που τόσο άμεσα θίγει το μέλλον τους, αφού αυτό είναι ένα θέμα που αφορά τη Βουλή και όχι τη νεολαία.

     Επειδή μάλλον το κόμμα τους δεν τους έχει ενημερώσει επαρκώς, τους ανακοινώνουμε ότι τελικά τα αντασφαλιστικά μέτρα όντως αποτελούν προτάσεις της κυβέρνησης. Επίσης η δυνατότητα των σπουδαστών να έχουν λόγο και άποψη για τα ζητήματα που αφορούν το μέλλον τους, όντως αποτελεί δικαίωμα τους. Και επειδή το δικαίωμα της λήψης τέτοιου είδους αποφάσεων μέσα από τα όργανα συνδιοίκησης με πρώτιστο τη Γενική Συνέλευση Φοιτητών δε μας ήρθε ως μάνα εξ ουρανού, αλλά κατακτήθηκε με αίμα, θεωρούμε την απόφαση του Δ.Σ. (δηλαδή της ΔΑΠ) προσβλητική για το φοιτητικό Κίνημα και ασυμβίβαστη με τους σκοπούς του Συλλόγου.

     Όσο και αν απαξιώνουν τις Γενικές Συνελεύσεις, όσο και αν προσπαθούν να παίζουν με τη νοημοσύνη μας λέγοντας μας ότι δεν υπάρχει ζήτημα αναδιαμόρφωσης του ασφαλιστικού συστήματος, όπως πριν ένα χρόνο μας έλεγαν ότι δε θίγεται ο χαρακτήρας της δημόσιας Παιδείας με την ίδρυση ιδιωτικών (μη κρατικά τα έλεγαν αυτοί…) πανεπιστημίων, οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες. Ας σοβαρευτούν λοιπόν επιτέλους τα «γαλάζια παιδιά» γιατί το φιλότιμο και η αφέλεια έχουν τα όριά τους…

 

     Υπό αυτές τις συνθήκες, η Φ.Α.ΠΑ. ξεκινά μάζεμα υπογραφών για τη σύγκλιση νέας Γενικής Συνέλευσης με αυτό τον τρόπο, αφού οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι προτίμησαν στην πλειοψηφία τους να απαξιώσουν για άλλη μία φορά το σημαντικότερο όργανο του Φοιτητικού Συλλόγου.

     Δε θα αποδεχτούμε μία ήττα πριν και χωρίς τη μάχη.

 

 

 

ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ!

 

 

Φοιτητική Αριστερή Παρέμβαση

Φυσιογνωμικό (Γενάρης 2007)

•Φεβρουαρίου 5, 2009 • Σχολιάστε

Η Φοιτητική Aριστερή ΠΑρέμβαση αποτελεί ανεξάρτητο αριστερό σχήμα του Πανεπιστημίου της Ρόδου και ως τέτοιο συνιστά κομμάτι του πανελλαδικού δικτύου των σχημάτων της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης. Το σχήμα κάθε σχολής αποτελεί το βασικό κύτταρο των εαακ σε κάθε σχολή και είναι ικανό να χαράσσει και να αποφασίσει την κατεύθυνση του και σαν τέτοιο αυτοτελές σχήμα συμμετέχει στις κεντρικές διαδικασίες των εαακ. Τα σχήματα οργανώνονται πανελλαδικά σε τακτά χρονικά διαστήματα με τα πολιτικά διήμερα, που αποτελούν συναντήσεις ανταλλαγής πολιτικής εμπειρίας με σκοπό να χαράσσονται οι βασικές κατευθύνσεις συνολικά των σχημάτων. Προσπάθεια γίνεται για τακτική επικοινωνία μεταξύ των σχημάτων σε επίπεδο πόλεων αλλά και σε επίπεδο σχολών με παρόμοια φύση π.χ (σχολές Ανθρωπιστικών Σπουδών, Πολυτεχνικές Σχολές).
Η Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση αγωνίζεται για τα ζητήματα που αφορούν τη φοιτητική κοινότητα στοχεύοντας στη βελτίωση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και θεσμών προς όφελος των φοιτητών και ευρύτερα της κοινωνίας. Λειτουργεί ως μοχλός αντίστασης ενάντια στα μέτρα πειθάρχησης και ανταγωνισμού και σε κάθε μορφή αντιδραστικής αλλαγής στην εκπαίδευση που πλήτει τα φοιτητικά μας συμφέροντα και απαξιώνει την εργασιακή μας προοπτική. Zητούμενο για μας συνιστά, σε κάθε περίπτωση η παραγωγή πολιτικής που θα στρέφει στις ανησυχίες της κοινωνίας.
Ως ανεξάρτητο σχήμα δεν αποτελεί πομπό κανενός πο-λιτικού φορέα, πολιτικού κόμ-ματος ή πολιτικής οργάνωσης, και πορεύεται ανεξάρτητα από καθηγητικά κατεστημένα και κυρίαρχες ιδεολογίες. Αντίθετα λειτουργεί αυτόνομα με μόνη βάση, στήριξη και δυναμική τους φοιτητές που συμμετέχουν σε αυτό και στηρίζεται σε εκείνες τις διαδικασίες που επιτρέπουν την ισότιμη και αμεσοδημοκρατική συμμετοχή στις αποφάσεις των σχημάτων. Επιδιώκουμε την παρέμβαση στους κοινωνικούς χώρους, εκφράζοντας λόγο για κάθε κοινωνικό ζήτημα, στηρίζοντας έτσι τη δημιουργία του πόλου της ριζοσπαστικής αριστεράς, μιας αριστεράς με προωθημένο πολιτικό περιεχόμενο που θα δίνει πολιτικές απαντήσεις και θα προβάλει το ρεαλισμό των κοινωνικών αγώνων. Με αυτό τον τρόπο πιστεύουμε στην καθημερινή πολιτική παρεμβάση με ουσία για την προάσπιση των φοιτητικών συμφερόντων.

Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση (σχήμα που συμμετέχει στην ΕΑΑΚ)