ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Μετά από ένα χρόνο ο οποίος σημαδεύτηκε από νίκες του Φοιτητικού Κινήματος ενάντια στην αστική πολιτική, η κυβέρνηση αψηφώντας την απαίτηση των φοιτητών να μην περάσει ο νέος νόμος πλαίσιο, τον κατέθεσε προς ψήφιση και πλέον αποτελεί, τουλάχιστον στα χαρτιά, νόμο του κράτους. Αυτό δεν ήταν ένα χτύπημα που ήρθε από το πουθενά, αλλά κυμαίνεται στο ίδιο μήκος με τα χτυπήματα των εργασιακών δικαιωμάτων, την κατάργηση του 8ώρου, τους νόμους σχετικούς με τα ΙΔΒΜ, τα νομοσχέδια για την εξίσωση ΑΕΙ με Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών. Από κάποιες μερίδες έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο νόμος είναι πρωτοποριακός, ότι αποτελεί προϊόν διαλόγου και ότι είναι καλύτερος από το προσχέδιο. Εμείς σε καμία περίπτωση δε θεωρούμε το νόμο πρωτοποριακό, ούτε καν καλύτερο από το προσχέδιο. Αντίθετα πιστεύουμε ότι ο νόμος είναι μια προσπάθεια της κυβέρνησης να κάνει τα ελληνικά Πανεπιστήμια να λειτουργούν με κριτήρια ιδιωτικοοικονομικά, σαν επιχειρήσεις, μετά την αποτυχία της να περάσει την αναθεώρηση του άρθρου 16.


 

 


Ρίχνοντας μία ματιά στο νόμο διαπιστώνουμε ότι ήδη από την εισηγητική του έκθεση αφήνει να καταλάβουμε τι είδους θα είναι οι περίφημες αλλαγές που θέλει να προωθήσει στην παιδεία μας. Εκεί είναι που αναφέρει ότι οι αλλαγές αυτές είναι «αναγκαίες» γιατί: «…χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, διαθέτουν όλο και μεγαλύτερο, υψηλής εξειδίκευσης ανθρώπινο δυναμικό που προσφέρει χαμηλού κόστους υπηρεσίες», άρα και τα δικά μας Πανεπιστήμια θα πρέπει να προετοιμάσουν τους σημερινούς φοιτητές έτσι ώστε όταν βγουν στην αγορά εργασίας να έχουν μάθει να δουλεύουν σε άθλιες εργασιακές συνθήκες, παρόμοιες με εκείνες των Ινδών επειδή κυβέρνηση και Ε.Ε. θέλει να τους ανταγωνιστούμε! Το καλύτερο είναι ότι αυτό έχει βαφτιστεί από τους υποστηρικτές του νόμου – πλαισίου… εκσυγχρονισμός της παιδείας.

 

Πηγαίνοντας στο κυρίως κείμενο του νέου νόμου τώρα, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μία σύγκριση με το νόμο πλαίσιο που ίσχυε μέχρι σήμερα αλλά και με το προσχέδιο που είχε κατατεθεί τον Ιούνη, ώστε να γίνει αντιληπτό ότι ο νέος νόμος κάθε άλλο παρά εποικοδομητικές αλλαγές μπορεί να φέρει στη γ’βάθμια εκπαίδευση. Ακόμη και στο προσχέδιο του νόμου, η πρώτη παράγραφος του άρθρου 1 όριζε ότι «Το κράτος έχει την υποχρέωση να παρέχει την ανώτατη εκπαίδευση σε κάθε Έλληνα πολίτη που το επιθυμεί». Εξασφάλιζε έτσι ότι το κράτος ήταν ο υπεύθυνος για την παροχή δωρεάν σπουδών. Όσο όμως κι αν ψάξει κανείς στο νόμο που ψηφίστηκε, αυτή η πρόταση έχει εξαφανιστεί. Παρόλα αυτά κανείς από τους πολιτικούς αναλυτές των τηλεοράσεων δεν προβληματίστηκε στο ελάχιστο με το «παραθυράκι» που αφήνει σ’ αυτό το σημείο ο νόμος για την κατάργηση της Δωρεάν Παιδείας στη χώρα μας… Ας μη ξαφνιαστούμε πάντως αν μετά την εφαρμογή αυτού του –ήδη ψηφισμένου- νόμου οι κρατικές δαπάνες για την τριτοβάθμια εκπαίδευση πάρουν την κατρακύλα από τη στιγμή που κανείς νόμος πλέον δεν υποχρεώνει το κράτος να μεριμνεί για τη χρηματοδότηση της δωρεάν εκπαίδευσης.

 

Ένα άλλο σημείο του νόμου που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι τα λεγόμενα «τετραετή αναπτυξιακά προγράμματα». Τα Πανεπιστήμια πλέον για να χρηματοδοτούνται (όσο χρηματοδοτούνται τέλος πάντων) από το κράτος πρέπει να πηγαίνουν με τα νερά του προγράμματος, ενώ προκειμένου να μην καταρρεύσουν θα μπορούν στο εξής να χαράζουν μόνα τους το οικονομικό τους πρόγραμμα, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα να καθορίζουν τη χρηματοδότησή τους από «…άλλες πηγές εκτός κρατικού προϋπολογισμού». Με απλά λόγια το Πανεπιστήμιο πλέον θα μπορεί να χρηματοδοτείται επίσημα από ιδιώτες. Ας συνδέσουμε αυτό το μέτρο με το γεγονός ότι πλέον η χρηματοδότηση δε θα είναι στην υπευθυνότητα του κράτους και ούτε λίγο ούτε πολύ το συμπέρασμα που


βγαίνει είναι ότι ο νέος νόμος πλαίσιο αφήνει περιθώρια για τη λειτουργία Πανεπιστημίων αποκλειστικά με μη κρατικά κονδύλια! Τι κι αν το άρθρο 16 δεν κατάφεραν να το αναθεωρήσουν… Κυβέρνηση και βιομήχανοι περνούν την ιδιωτικοποίηση της παιδείας μας από την πίσω πόρτα!

 

Ας πούμε λοιπόν ότι μία εταιρία καταφέρνει και χρηματοδοτεί εξ ολοκλήρου μια Σχολή. Η κατάργηση του ασύλου (και αντικατάστασή του από ένα νέου τύπου «άσυλο» που θα λειτουργεί κατασταλτικά για τους φοιτητικούς και κοινωνικούς αγώνες) τη συμφέρει τρομερά  αλλά δεν αρκεί.  Για να μπορεί να ελέγχει εξ ολοκλήρου τη λειτουργία του Πανεπιστημίου χρειάζεται κάποιο δικό της άνθρωπο μέσα σ’ αυτό. Η θέσπιση ενός ανθρώπου – μαριονέτα που θα ελέγχει τους κανόνες λειτουργίας, τα χρήματα που επενδύονται στην έρευνα και κατά πόσο αυτή γίνεται προς το συμφέρον της εταιρίας, ενός μάνατζερ όπως θα λέγαμε χρησιμοποιώντας την αγγλική ορολογία θα ήταν πραγματικός θησαυρός γι αυτή. Ο νόμος πλαίσιο έχει μεριμνήσει και γι αυτό. Δε λέγετε βέβαια «οικονομικός διευθυντής» όπως στο προσχέδιο (αφού μάλλον ο όρος παραήταν βαρύγδουπος), οι αρμοδιότητές του όμως είναι ακριβώς οι ίδιες… Ο κ. Γραμματέας θα έχει πλέον τη δυνατότητα να βρει χορηγούς, να ελέγχει τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας και ότι άλλο προαναφέρθηκε. Ακόμη λοιπόν και αν τυπικά τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα παραμείνουν δημόσια (και μόνο), θα λειτουργούν όμως με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, με χρηματοδότηση από εταιρίες, μάνατζερ και τεταρτοετή προγράμματα ανάπτυξης στις απαιτήσεις της αγοράς.

 

Ο νόμος συνεχίζει με διατάξεις που στοχεύουν στην εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών και στην καταστολή των φοιτητικών κινητοποιήσεων (ν επί δύο, εξέταση μαθημάτων ανώτερων εξαμήνων μόνο αν έχουμε περάσει τα προηγούμενα της αλυσίδας,  υποχρεωτικός αριθμός παρακολουθήσεων = απουσίες κλπ.) Πέρα όμως από τα χτυπήματα του φοιτητικού συνδικαλισμού,  κάποιες άλλες πτυχές του νόμου είναι εξ ίσου αντιδραστικές και περισσότερο ακόμα πιο ωμά διατυπωμένες. Συγκεκριμένα στο ΚεφΔ’ του άρθρου 13 του νόμου αναφέρεται: «Σε φοιτητές ή σπουδαστές… μπορούν να παρέχονται από τα ιδρύματα… ανταποδοτικές υποτροφίες με υποχρέωση, εκ μέρους των φοιτητών να προσφέρουν εργασία με μερική απασχόληση… σε διάφορες υπηρεσίες του πανεπιστημίου». Άρα: Μέχρι πρότινος το κράτος υποχρεούνταν να μεριμνεί για την άνετη ζωή των φοιτητών, ιδιαίτερα εκείνων με χαμηλό εισόδημα. Άσχετα με το αν αυτό ίσχυε στην πράξη δίνονταν τουλάχιστον εστίες και μία συμβολική θα λέγαμε υποτροφία της τάξεως των 1000 ευρώ. Πλέον για να πάρει κανείς υποτροφία θα πρέπει να δουλεύει για το Πανεπιστήμιο! Εναλλακτικά θα χορηγούνται φοιτητικά δάνεια που εν συντομία σημαίνει ότι  οι οικονομικά ανεπαρκεις φοιτητές αποκτούν το δικαίωμα να… δανείζονται (!). Αλλά και αυτό μόνο αν έχουν περάσει όλα τα υποχρεωτικά μαθήματα.

 

Σε ότι αφορά τώρα  τα μαθήματα και στον τρόπο που αυτά θα διδάσκονται, ένα από τα θέματα που είχαν προκύψει ήδη από τον Ιούνη του 2006 ήταν αυτό των συγγραμμάτων. Τα συγγράμματα που θα διδάσκονται οι φοιτητές θα προέρχονταν από ένα εθνικό κατάλογο έλεγαν τότε, ενώ σύμφωνα με το νόμο πλαίσιο τον κατάλογο θα  διαμορφώνει το ίδιο το Πανεπιστήμιο. Θα υπάρχει μάλιστα η δυνατότητα χρήσης πολλαπλών συγγραμμάτων. Δηλαδή πλέον θα απαγκιστρωθούμε από τη μονομέρεια που ενδεχομένως να επικρατεί σε ένα βιβλίο και θα έχουμε πολλά βιβλία για κάθε μάθημα ώστε να μπορούμε να αναπτύσσουμε καλύτερα την κρίση μας. Φυσικά όταν μιλάει κανείς για πέντε και έξι βιβλία  ανά μάθημα μετά την εφαρμογή του νόμου (όπως για παράδειγμα μέλη της φοιτητικής παράταξης της κυβέρνησης μέσα σε Γενικές Συνελεύσεις), τη στιγμή που το υπουργείο ήδη θεωρεί το ένα βιβλίο που παίρνουμε ακριβό και ασύμφορο (!) περιμένεις ότι κάπου στηρίζεται.  Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι οι συνάδελφοι στηρίζονται στον ίδιο το νόμο παρόλο που εκεί αναφέρεται ότι μόνο ένα από τα βιβλία  θα δίνεται δωρεάν, ενώ από τα υπόλοιπα το υπουργείο θα στέλνει στο ίδρυμα μόνο το 10%.  Αυτό (και δε χρειάζεται να είναι διάνοια κανείς για να το καταλάβει) σημαίνει ότι ναι μεν ένας στους 10 φοιτητές θα έχουν και δεύτερο ή και τρίτο βιβλίο δωρεάν από το κράτος, οι υπόλοιποι όμως θα πρέπει να κόψουν το λαιμό τους για να βρουν. Αναγκαστικά θα πρέπει είτε να αγοράσουν ολόκληρο το βιβλίο είτε να πληρώσουν για φωτοτυπίες… Και στις δύο περιπτώσεις το συμπέρασμα είναι κοινό: Με το νέο νόμο πλαίσιο τα δωρεάν συγγράμματα καταργούνται.

 

Η κυβέρνηση ψήφισε το νόμο, έκανε το χρέος της. Ας κάνουμε και εμείς το χρέος μας απέναντι στη Παιδεία. Η ανατροπή του νόμου είναι στα χέρια μας.

 

Φοιτητική Αριστερή ΠΑρέμβαση – Ε.Α.Α.Κ.

Advertisements

~ από mrspa88 στο Φεβρουαρίου 5, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: